"W tym samym roku między Atenami a Spartą zawarty został układ przyjaźni, który przewidywał udzielanie sobie przez obie strony pomocy W razie napaści ze strony jakiegoś trzeciego państwa. Oprócz tego Ateńczycy zobowiązali się udzielać Sparcie poparcia w razie powstania niewolników (helotów). Ateny i Sparta pomimo konfliktu politycznego zajmowały jednolite stanowisko wobec niewolników, których wystąpienia zagrażały samym podstawom ustroju. Układ ten był jednak nader niekorzystny dla Ateńczyków, gdyż pozbawiał ich sympatii i poparcia uciskanej przez Spartan ludności Mesenii w okolicach portu Pylos, zajętego przez Ateńczyków. Zrozumieli to doskonale Spartanie. Zdając sobie sprawę ze wzmocnienia swej pozycji, nie chcieli wydać Ateńczykom miasta Amfipolis w Tracji, co było jednym z warunków traktatu. Po kilku latach konflikt zbrojny między Atenami a Spartą wybuchł ponownie i przybrał jeszcze większe rozmiary. Powodem do wznowienia wojny stała się wyprawa Ateńczyków na Sycylię (r. 415 przed naszą erą). Wyprawa ta była poważnym błędem dyplomacji ateńskiej, która nie zapoznała się uprzednio dokładnie z sycylijskimi stosunkami politycznymi, lecz zaufała ślepo Informacjom poselstw sycylijskich, które przybyły do Aten z prośbą o pomoc przeciw Syrakuzóm. Skutkiem tego błędu Ateny straciły w wyprawie sycylijskiej wyborowe siły lądowe i morskie (413 r. przed naszą erą)."
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972