"Koryntyjczycy wysłali po tych wydarzeniach poselstwo do Sparty z żądaniem niezwłocznego zwołania narady ogólnozwiązkowej z powodu naruszenia przez Ateny układu z 445 r. Żądanie to poparły również inne miasta greckie, niezadowolone z Aten. W rezultacie w r. 432 zwołano do Sparty kongres delegatów Związku Peloponeskiego. Przybyło tam także poselstwo ateńskie. Narada ta była prawdziwą konferencją dyplomatyczną, na której gwałtownie ścierały się interesy szeregu państw greckich. Obrady miały niesłychanie burzliwy charakter. Delegaci korynccy gwałtownie atakowali Spartę, swego hegemona. Dążąc do natychmiastowego rozpoczęcia działań wojennych przeciw Atenom, oskarżali Spartan o bezczynność, opieszałość i brak orientacji w sprawach ogólnogreckich. Mówili do Spartan: „...z jednej strony odznaczacie się rozwagą, z drugiej jednak nie wnikacie głębiej w sprawy zewnętrzne" *. Co innego Ateńczycy. Znajomością rzeczy, bystrością i ogólną orientacją prześcignęli wszystkich pozostałych Greków. Dzięki temu ujarzmili już pewną część Greków, pozostałą zaś zamierzają wkrótce ujarzmić. W teorii Ateńczycy zawsze występują przeciwko wojnie, w praktyce zaś usilnie się do niej przygotowują 2. Koryntyjczycy wnioskowali na tej podstawie, że należy niezwłocznie utworzyć koalicję przeciw Atenom, które pozbawiły Greków wolności, i rozpocząć działania wojenne."
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972