"Rachuby Ateńczyków na zbrojne starcie Korkyry z Koryntem zostały ziszczone. W wojnie, która wybuchła między Korkyrą a Koryntem, obie strony wyczerpały swe siły. Ateńczycy wysłali dziesięć okrętów, polecając strategom, by obserwowali wypadki na wodach Korkyry i nie pozwolili Korynty jeżykom lądować na terytorium Korkyry. Jednakże w bitwie morskiej w pobliżu Wysp Sybockich okręty ateńskie wzięły udział w walce po stronie Korkyrejczyków, co wywołało protest Związku Peloponeskiego, który uznał tę interwencję za naruszenie przez Ateny warunków pokoju zawartego w 445 r. Sytuacja zaostrzyła się w rezultacie drugiego konfliktu między Związkiem Pełoponeskim a Atenami, który wynikł z powodu kolonii Potidai na Chalkidyce. Do Potidai rościły sobie prawa i Ateny, i Korynt. Po stronie Koryntu stał król macedoński Perdikkas, który obraził się na Ateńczyków za zawarcie sojuszu z jego bratem i wrogiem Filipem i podburzył przeciwko nim pograniczne plemiona. Większość miast Chalkidy-ki skorzystała z tego i powstała przeciw Atenom. Wojskom ateńskim, które przybyły na Chalkidykę na 30 okrętach, udało się odnieść zwycięstwo, ale nie zdołały one zdobyć Potidai i zablokowały ją ze wszystkich stron. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972